-

binaların arasına sıkışmış bir gökyüzü gibidir herkes biraz. Kendi içinde yalnızdır, yürüyüşünde yalnız, imtihanında yalnız. Yalnızlık tanıtır insana kendini, hangi aşamada ne yaptığını, ne zaman yanıldığını, hangi treni ne zaman kaçırdığını bilir insan. Bilmeli yani. Karşısına duvar olan olayların önünde durur; dokununca açılan bir kapı mı var orada, yoksa omuzlaması gereken bi' kapı mı göz ediyor ona. Bir kilidi kaç kere zorlaması lazım geldiğini hisseder. Allah'ın ona nasıl muamele ettiğinin farkındadır en önemlisi. Aynanın karşısına geçer: "Rabbim sen beni böyle yaratmayı murâd etmişsin." duası dökül...