-

istisnasız her yerde, belki sadece bedenimi sürüklediğim yerlerde bile, hayalî bir el bana eşlik ediyor, yalnız kalmam ona ürkütücü geliyordu. maddenin kaybolduğu, ruhların içiçe geçtiği bir âlemdi bu. ve bana hiç de ecnebi olmayan elleri öper gibiydim. koklar gibi belki. -seviyordum.- sokaklarını ilk defa yürüdüğüm şehirler selamlıyor gövdemi. ruhumun ise bütün amelleri birbirine katışmış vaziyette. müphem, fakat bir o kadar da tanıdık bir ses yankılanıyor kulaklarımda adımlarken yollarını yerkürenin. işte yine bir şiir söylüyor. duyuyorum hep. bütün ilklerimi bu yabancı dostumla yaşamaktan mutluyum. onu hissetmekle onu kaybetmek arasında yaşamak bana güç veriyor. beni diri tutuyor. •• a...

konuşmak, kalbini gizlemekten başka nedir ki? bir zamandır bu konuyla ilgili düşünüyorum. etrafımda suskunluğunu duyduğum, anladığım kaç kişi var? yoksa insanların sözlerini anlamaktan bile aciz miyim? seslerin karmaşasında gönlümü kapattığımı hissediyorum günden güne. sürekli bir ses duymak için konuşuyoruz gibi. bir ses bizi çağırsın, anlatsın, susmasın, aksi hâlde sessizlik bize kendimizi tanıtıyor çünkü. yalnızlık yüzleştiriyor bizi bizle. korkuyoruz sanırım, bir bütünle karşı karşıya kalmak, doğrusuyla eğrisiyle önünde durması ve sana bakması korkunç, belki de tiksinç geliyor. korkularla yüzyüze bakmaya karar verdim artık. susmaya, susanları duymaya ka...