-

arkaplanda erol evgin; "hani eski bir resme bakarken, hani yılları sayar da insan, hani gözleri dolar ya birden.. işte öyle bir şey." canım annem, canım babam. sizi çok özlüyorum. yüzünüze söyleyemiyorum, yanınızda dinmeyen bir özlem bu çünkü. bu dünyanın çaresi yok, bu ayrılığın kavuşması burada değil ki. hep sûni, hep geçiçi, sonu hep vedayla biten buluşmalar yeri bu yeryüzü. canım babam, şu çocukluk fotoğrafına bakıp sevmiş annemi. istemiş dedemden, evlenmişler. hikaye burda başlıyor. ben çok hatırlayamıyorum, beni bu kadar ağlak bi çocuk yapan şey belki unuttuklarımın ağırlığı.(genel..) her neyse.. bu fotoğraflara her baktığımda ne görüyorum, neyine ağlıyorum bilmiyorum. hiç annesiz kalmadım diyemem, hiç babam gitmedi diyemem. küçükken balığım mercan öldü diye kendimi odaya kapatıp ağlarken, belki de babam neden yanımda değil diye ağlıyodum. bilmem. neyi neden yaptığını insan ne kadar bilebilir? emin değilim. emin olmamak hoşuma gitmiyor aslında. bir kancayla ası...

hiç okumayacak birine yazmak hiç duymayacak birine şarkılar söylemek içimde bir ateş yakıyor şuramda. ateşi yakan kim bilmiyorum ateşi harlayan, parlatan, özene bezene getirip şu içime koyan şurama bir kanca gibi takan bilmiyorum kim tanısam yüzünü görebilsem hiç değilse susturacağım o susunca sönecek bu yangın bunca ağaçsız orman ne değişecek onlar için onu da bilmiyorum sonra hem yüzlerini seçemiyorum öyle çoklar ki, sağımda biri var solumdan diğerinin adımları sürekli yaklaşıyor arkamdaki gülüyor ama neden, köşede ağlayanlar kenarda köşede kalan herkes gibi ama onun yüzleri neden sen değil o kadar çoklar ki bir tanesi bile sen değil okşamıyor yüzümü, ellerimi tutmuyor bir tanesi bile bakamıyor gözlerin gibi gözlerin gibi gülemiyor neden sen değilsin hiçbiri bu kanımda kaynayan şey neden seni anımsatır bana hiç istemedim yerleşik bir ağrıya ev olmayı meskenlik yârenlik yoldaşlık bana uğramıyor içimi içine katamıyorum kimselerin ama Allahım ben iste...