*susarak anlatmak*

konuşmak, kalbini gizlemekten başka nedir ki?
bir zamandır bu konuyla ilgili düşünüyorum. etrafımda suskunluğunu duyduğum, anladığım kaç kişi var? yoksa insanların sözlerini anlamaktan bile aciz miyim? seslerin karmaşasında gönlümü kapattığımı hissediyorum günden güne. sürekli bir ses duymak için konuşuyoruz gibi. bir ses bizi çağırsın, anlatsın, susmasın, aksi hâlde sessizlik bize kendimizi tanıtıyor çünkü. yalnızlık yüzleştiriyor bizi bizle. korkuyoruz sanırım, bir bütünle karşı karşıya kalmak, doğrusuyla eğrisiyle önünde durması ve sana bakması korkunç, belki de tiksinç geliyor. korkularla yüzyüze bakmaya karar verdim artık. susmaya, susanları duymaya karar verdim. bir de unuttuğum, unutmak istediğim şiire ve kaleme dönmeye.
••
3 ağustos, babaanne evi, gece

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

neden sen değilsin hiçbiri

Resim
hiç okumayacak birine yazmak hiç duymayacak birine şarkılar söylemek içimde bir ateş yakıyor şuramda. ateşi yakan kim bilmiyorum ateşi harlayan, parlatan, özene bezene getirip şu içime koyan şurama bir kanca gibi takan bilmiyorum kim tanısam yüzünü görebilsem hiç değilse susturacağım o susunca sönecek bu yangın bunca ağaçsız orman ne değişecek onlar için onu da bilmiyorum sonra hem yüzlerini seçemiyorum öyle çoklar ki, sağımda biri var solumdan diğerinin adımları sürekli yaklaşıyor arkamdaki gülüyor ama neden, köşede ağlayanlar kenarda köşede kalan herkes gibi ama onun yüzleri neden sen değil o kadar çoklar ki bir tanesi bile sen değil okşamıyor yüzümü, ellerimi tutmuyor bir tanesi bile bakamıyor gözlerin gibi gözlerin gibi gülemiyor neden sen değilsin hiçbiri bu kanımda kaynayan şey neden seni anımsatır bana hiç istemedim yerleşik bir ağrıya ev olmayı meskenlik yârenlik yoldaşlık bana uğramıyor içimi içine katamıyorum kimselerin ama Allahım ben iste...
Devamı

hani eski bir resme bakarken

Resim
arkaplanda erol evgin; "hani eski bir resme bakarken, hani yılları sayar da insan, hani gözleri dolar ya birden.. işte öyle bir şey." canım annem, canım babam. sizi çok özlüyorum. yüzünüze söyleyemiyorum, yanınızda dinmeyen bir özlem bu çünkü. bu dünyanın çaresi yok, bu ayrılığın kavuşması burada değil ki. hep sûni, hep geçiçi, sonu hep vedayla biten buluşmalar yeri bu yeryüzü. canım babam, şu çocukluk fotoğrafına bakıp sevmiş annemi. istemiş dedemden, evlenmişler. hikaye burda başlıyor. ben çok hatırlayamıyorum, beni bu kadar ağlak bi çocuk yapan şey belki unuttuklarımın ağırlığı.(genel..) her neyse.. bu fotoğraflara her baktığımda ne görüyorum, neyine ağlıyorum bilmiyorum. hiç annesiz kalmadım diyemem, hiç babam gitmedi diyemem. küçükken balığım mercan öldü diye kendimi odaya kapatıp ağlarken, belki de babam neden yanımda değil diye ağlıyodum. bilmem. neyi neden yaptığını insan ne kadar bilebilir? emin değilim. emin olmamak hoşuma gitmiyor aslında. bir kancayla ası...
Devamı

psikosomatik dert

Resim
üzüntünün zamanla fiziksel bir acıya dönüşmesi yani sadece ruhunun hissettiği sızının ete kemiğe bürünmesi.. korkutuyor.. ismi de varmış bu arızanın. psikosomatik rahatsızlık diyorlar. bilinçaltında gerçek bir hastalık yaratmak. kaale alınmayan psikolojik acısını somut bir şeye dönüştürmesi insanın. mesela kendini sıkışmış, hareket edemez, çaresiz hissettiği zamanlarda omuz ve kollarda hissedilen ağrılar. sanki dar bir yerde kilitli kalmışsın gibi. ne bileyim işte bilimin derdi de her derde isim koymak. ismi olmasa yok olacağı var sanki. olsun, minik dertlerimiz adsız kalmayıversin. •• 3.8.19, rastatt
Devamı