konuştuğun kurtulamadığındır, sustuğun kurtulamadığındır. hayat tersini düz eden bir yol, bir çıkmaz, bazense uzun nefesler çektiren bir yokuştur. insansa bir şeylere bağlanmadıkça savrulan bir varlık olmaktan zevk alır. hayat bitmeye, insan kalmaya kuruludur. insandır, evet savrulur. durduğu, durulduğu da olur. ama sürekli ister. kalbini emanet edecek bir kucak arar. aramak, bulmak, çoğu zaman ise kaybolmak yazılmıştır alnına. kendini, kalbini unutmuş çağdan saklamak gücü uzaklardadır kimi vakit. vücudu takatten düşmüş bir hasta gibi kıvranır insan, bir odanın, bir sokağın, modernleşerek çürümüş bir şehrin kollarında. acıdan, ağrıdan, sızlayan her parçasından iğrenerek yol alır. yolda olmaktır onu tanıtan. yolda bulmuştur kendini. yolda kaybedecektir sahip olduğunu sandığı her şeyi.
••
2018 eylül günleri, istanbul

Yorumlar

  1. Güz🍃3 Temmuz 2019 03:12

    Yazılarınız çok güzel. Sizde kendimden bir parça buluyorum. O elini tutup beraber yürüdüğünüz kardeşiniz miyim bilemem. Ama her okuyuşumda bir parçam daha yattığı yerden doğruluyor. Seviyorsunuz belli. Seviliyorsunuz da ayrıca. Yıllar önce size Instagram'dan ulaşmıştım. Bunca ayrılık, kin, nefret neden var demiştim. Bana iyilikleri çoğaltabiliriz demiştiniz. Güzel.. Hakikaten çok güzel. O gün bugündür bir yaşlı görsem yüreğim titrer, yaralı bi kedi görsem, kuş görsem elim hemen uzanır. Uyuyanları uyandırmaya bir tek uyanık yeterdi. Bilmiyorum belki de bir ben uyandım sayenizde. Umarım hidayette iseniz sabit kalırsınız. Allah'ın dinine yardım edip yardım bulasınız. Güç yetiremediğimiz ateşten zırhlı amellerle korunasınız. Güzel çehrenizi hiç asmadan bir ömür geçiresiniz. Sevdiğinize, en sevdiğinize kavuşasınız. Selamun aleykum (:

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. dağlı4 Temmuz 2019 03:21

      Dualarınız öyle güzel öyle değerli ki, çok teşekkür ederim. Allah razı olsun, böylesine içten ve samimi bir geri dönüşü hakedecek ne söylemiş olabilirim ki diye düşünmeden edemedim. Gözlerim doldu. Belki de nazarlarda çok basit bir tek cümleyi bile kalplerde büyüten, kocaman etkiler yaratan, her gün nice bakışlarla, sözlerle sararıp solan kalplerimizi böylesine bir sevgiyle yeşerten Allah'a hamd olsun. İnanıyorum ki bütün güzellikler O'ndandır. Bu azim hakikati bana hatırlattığınız için size minnettarım, duacınızım. Rabbim kalbinizi görsün ve gözetsin kardeşim. Ve aleykum selam ve rahmetullah. 🌸

      Sil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

neden sen değilsin hiçbiri

Resim
hiç okumayacak birine yazmak hiç duymayacak birine şarkılar söylemek içimde bir ateş yakıyor şuramda. ateşi yakan kim bilmiyorum ateşi harlayan, parlatan, özene bezene getirip şu içime koyan şurama bir kanca gibi takan bilmiyorum kim tanısam yüzünü görebilsem hiç değilse susturacağım o susunca sönecek bu yangın bunca ağaçsız orman ne değişecek onlar için onu da bilmiyorum sonra hem yüzlerini seçemiyorum öyle çoklar ki, sağımda biri var solumdan diğerinin adımları sürekli yaklaşıyor arkamdaki gülüyor ama neden, köşede ağlayanlar kenarda köşede kalan herkes gibi ama onun yüzleri neden sen değil o kadar çoklar ki bir tanesi bile sen değil okşamıyor yüzümü, ellerimi tutmuyor bir tanesi bile bakamıyor gözlerin gibi gözlerin gibi gülemiyor neden sen değilsin hiçbiri bu kanımda kaynayan şey neden seni anımsatır bana hiç istemedim yerleşik bir ağrıya ev olmayı meskenlik yârenlik yoldaşlık bana uğramıyor içimi içine katamıyorum kimselerin ama Allahım ben iste...
Devamı

hani eski bir resme bakarken

Resim
arkaplanda erol evgin; "hani eski bir resme bakarken, hani yılları sayar da insan, hani gözleri dolar ya birden.. işte öyle bir şey." canım annem, canım babam. sizi çok özlüyorum. yüzünüze söyleyemiyorum, yanınızda dinmeyen bir özlem bu çünkü. bu dünyanın çaresi yok, bu ayrılığın kavuşması burada değil ki. hep sûni, hep geçiçi, sonu hep vedayla biten buluşmalar yeri bu yeryüzü. canım babam, şu çocukluk fotoğrafına bakıp sevmiş annemi. istemiş dedemden, evlenmişler. hikaye burda başlıyor. ben çok hatırlayamıyorum, beni bu kadar ağlak bi çocuk yapan şey belki unuttuklarımın ağırlığı.(genel..) her neyse.. bu fotoğraflara her baktığımda ne görüyorum, neyine ağlıyorum bilmiyorum. hiç annesiz kalmadım diyemem, hiç babam gitmedi diyemem. küçükken balığım mercan öldü diye kendimi odaya kapatıp ağlarken, belki de babam neden yanımda değil diye ağlıyodum. bilmem. neyi neden yaptığını insan ne kadar bilebilir? emin değilim. emin olmamak hoşuma gitmiyor aslında. bir kancayla ası...
Devamı

psikosomatik dert

Resim
üzüntünün zamanla fiziksel bir acıya dönüşmesi yani sadece ruhunun hissettiği sızının ete kemiğe bürünmesi.. korkutuyor.. ismi de varmış bu arızanın. psikosomatik rahatsızlık diyorlar. bilinçaltında gerçek bir hastalık yaratmak. kaale alınmayan psikolojik acısını somut bir şeye dönüştürmesi insanın. mesela kendini sıkışmış, hareket edemez, çaresiz hissettiği zamanlarda omuz ve kollarda hissedilen ağrılar. sanki dar bir yerde kilitli kalmışsın gibi. ne bileyim işte bilimin derdi de her derde isim koymak. ismi olmasa yok olacağı var sanki. olsun, minik dertlerimiz adsız kalmayıversin. •• 3.8.19, rastatt
Devamı