neden sen değilsin hiçbiri



hiç okumayacak birine yazmak
hiç duymayacak birine şarkılar söylemek
içimde bir ateş yakıyor
şuramda.
ateşi yakan kim bilmiyorum
ateşi harlayan, parlatan, özene bezene getirip
şu içime koyan
şurama
bir kanca gibi takan
bilmiyorum kim
tanısam yüzünü görebilsem hiç değilse
susturacağım
o susunca sönecek bu yangın
bunca ağaçsız orman
ne değişecek onlar için onu da bilmiyorum
sonra hem
yüzlerini seçemiyorum
öyle çoklar ki, sağımda biri var
solumdan diğerinin adımları sürekli yaklaşıyor
arkamdaki gülüyor ama neden, köşede ağlayanlar
kenarda köşede kalan herkes gibi
ama onun yüzleri neden sen değil
o kadar çoklar ki
bir tanesi bile sen değil
okşamıyor yüzümü, ellerimi tutmuyor
bir tanesi bile bakamıyor gözlerin gibi
gözlerin gibi gülemiyor
neden sen değilsin hiçbiri
bu kanımda kaynayan şey neden seni anımsatır bana
hiç istemedim yerleşik bir ağrıya ev olmayı
meskenlik yârenlik yoldaşlık bana uğramıyor
içimi içine katamıyorum kimselerin
ama Allahım ben istemedim böyle olmayı
istediysem de bilmiyordum affet
ama isteyemem nasıl diyeyim
içi çekilmiş dünyada içi geçmiş bir ruhla
yollara dökülmek, yolda kalmak, yoldan geçememek
istemedim hiçbirini
istediysem de cahilim, affet
bilmiyordum, nasıl bileyim affet.
affına mazhar olamadığım herkes için sen affet rabbim
affedemediğim herkes için affet beni

••
25 Mart 2020

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

hani eski bir resme bakarken

Resim
arkaplanda erol evgin; "hani eski bir resme bakarken, hani yılları sayar da insan, hani gözleri dolar ya birden.. işte öyle bir şey." canım annem, canım babam. sizi çok özlüyorum. yüzünüze söyleyemiyorum, yanınızda dinmeyen bir özlem bu çünkü. bu dünyanın çaresi yok, bu ayrılığın kavuşması burada değil ki. hep sûni, hep geçiçi, sonu hep vedayla biten buluşmalar yeri bu yeryüzü. canım babam, şu çocukluk fotoğrafına bakıp sevmiş annemi. istemiş dedemden, evlenmişler. hikaye burda başlıyor. ben çok hatırlayamıyorum, beni bu kadar ağlak bi çocuk yapan şey belki unuttuklarımın ağırlığı.(genel..) her neyse.. bu fotoğraflara her baktığımda ne görüyorum, neyine ağlıyorum bilmiyorum. hiç annesiz kalmadım diyemem, hiç babam gitmedi diyemem. küçükken balığım mercan öldü diye kendimi odaya kapatıp ağlarken, belki de babam neden yanımda değil diye ağlıyodum. bilmem. neyi neden yaptığını insan ne kadar bilebilir? emin değilim. emin olmamak hoşuma gitmiyor aslında. bir kancayla ası...
Devamı

psikosomatik dert

Resim
üzüntünün zamanla fiziksel bir acıya dönüşmesi yani sadece ruhunun hissettiği sızının ete kemiğe bürünmesi.. korkutuyor.. ismi de varmış bu arızanın. psikosomatik rahatsızlık diyorlar. bilinçaltında gerçek bir hastalık yaratmak. kaale alınmayan psikolojik acısını somut bir şeye dönüştürmesi insanın. mesela kendini sıkışmış, hareket edemez, çaresiz hissettiği zamanlarda omuz ve kollarda hissedilen ağrılar. sanki dar bir yerde kilitli kalmışsın gibi. ne bileyim işte bilimin derdi de her derde isim koymak. ismi olmasa yok olacağı var sanki. olsun, minik dertlerimiz adsız kalmayıversin. •• 3.8.19, rastatt
Devamı