çekmiş olmayı isterdim bu fotoğrafı. bazen huzurlu bir karede hapsolmayı ne kadar istiyorsam. bakışlardan uzak, kim ne düşünüyor, ne anlıyor umursamadan. kelimelerden, konuşmaktan uzak kalmak isterdim. susarak anlaşmak. sadece gülümseyerek ne kadar yaşayabilir insan? nereye kadar dertleşebilir insan, tek bir yorum katmadan gözlerine? gözlerimiz sağır kalplerimize. kalbimizi hissetmeden yaşıyoruz. somut işler peşindeyiz, elle tutulur işler. ruhu, duyguyu, hayâli ihmal etmek başarıyla eşdeğer görülüyor. bir insanın gözünde bir dakikacık kalıp, oradan hayatı seyretmeyeli uzun zaman olmuştur değil mi? ingilizceyi, fransızcayı biliyoruz ama anlamıyoruz kimseyi. hayatına dokunamıyoruz insanın, kadının ve çocuğun. gönlün, kuşun, ağacın, yaprağın dilini unutmanın bedeli ağır oluyor.
••
2 ağustos 2018, yurt, sabah

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

neden sen değilsin hiçbiri

Resim
hiç okumayacak birine yazmak hiç duymayacak birine şarkılar söylemek içimde bir ateş yakıyor şuramda. ateşi yakan kim bilmiyorum ateşi harlayan, parlatan, özene bezene getirip şu içime koyan şurama bir kanca gibi takan bilmiyorum kim tanısam yüzünü görebilsem hiç değilse susturacağım o susunca sönecek bu yangın bunca ağaçsız orman ne değişecek onlar için onu da bilmiyorum sonra hem yüzlerini seçemiyorum öyle çoklar ki, sağımda biri var solumdan diğerinin adımları sürekli yaklaşıyor arkamdaki gülüyor ama neden, köşede ağlayanlar kenarda köşede kalan herkes gibi ama onun yüzleri neden sen değil o kadar çoklar ki bir tanesi bile sen değil okşamıyor yüzümü, ellerimi tutmuyor bir tanesi bile bakamıyor gözlerin gibi gözlerin gibi gülemiyor neden sen değilsin hiçbiri bu kanımda kaynayan şey neden seni anımsatır bana hiç istemedim yerleşik bir ağrıya ev olmayı meskenlik yârenlik yoldaşlık bana uğramıyor içimi içine katamıyorum kimselerin ama Allahım ben iste...
Devamı

hani eski bir resme bakarken

Resim
arkaplanda erol evgin; "hani eski bir resme bakarken, hani yılları sayar da insan, hani gözleri dolar ya birden.. işte öyle bir şey." canım annem, canım babam. sizi çok özlüyorum. yüzünüze söyleyemiyorum, yanınızda dinmeyen bir özlem bu çünkü. bu dünyanın çaresi yok, bu ayrılığın kavuşması burada değil ki. hep sûni, hep geçiçi, sonu hep vedayla biten buluşmalar yeri bu yeryüzü. canım babam, şu çocukluk fotoğrafına bakıp sevmiş annemi. istemiş dedemden, evlenmişler. hikaye burda başlıyor. ben çok hatırlayamıyorum, beni bu kadar ağlak bi çocuk yapan şey belki unuttuklarımın ağırlığı.(genel..) her neyse.. bu fotoğraflara her baktığımda ne görüyorum, neyine ağlıyorum bilmiyorum. hiç annesiz kalmadım diyemem, hiç babam gitmedi diyemem. küçükken balığım mercan öldü diye kendimi odaya kapatıp ağlarken, belki de babam neden yanımda değil diye ağlıyodum. bilmem. neyi neden yaptığını insan ne kadar bilebilir? emin değilim. emin olmamak hoşuma gitmiyor aslında. bir kancayla ası...
Devamı

psikosomatik dert

Resim
üzüntünün zamanla fiziksel bir acıya dönüşmesi yani sadece ruhunun hissettiği sızının ete kemiğe bürünmesi.. korkutuyor.. ismi de varmış bu arızanın. psikosomatik rahatsızlık diyorlar. bilinçaltında gerçek bir hastalık yaratmak. kaale alınmayan psikolojik acısını somut bir şeye dönüştürmesi insanın. mesela kendini sıkışmış, hareket edemez, çaresiz hissettiği zamanlarda omuz ve kollarda hissedilen ağrılar. sanki dar bir yerde kilitli kalmışsın gibi. ne bileyim işte bilimin derdi de her derde isim koymak. ismi olmasa yok olacağı var sanki. olsun, minik dertlerimiz adsız kalmayıversin. •• 3.8.19, rastatt
Devamı